فانوسخه

اينها توضيح نوشته ای ست بر پشت جلد كتاب "من قاتل پسرتان هستم". مجموعه داستانی، شامل ده داستان كوتاه كه روايت هاي نويسنده اند از روزگار دلاوری ها و مظلوميت ها...

روايت هايی كه بعضا، طعم تلخی داستان اش، گلوی ات را ميزنند و ذهن ت را به چالش ميكشانند...

تلخی ای از جنس رئال و واقعيتی عريان و درد دار... با نگاهی انتقادی به شيوه دفاع مقدس نگاری...

روايت هايی از بازگشتگان جنگ كه به ظاهر به زندگي عادي برگشته اند اما با چشماني خسته و مرگ ديده و كوله باری از هراس ها و خاطره ها، در حال گذران بخش جديدی از زندگی شان هستند.

به زعم من، دهقان به خوبی روايت ميكند،‌ تو را همراه ميكند و دردِ اتفاق را ذره ذره با وجودت آشنا ميكند، چنان كه در انتها، بعيد نيست يخ كنی و كرخت شوی از سنگينی حجم اتفاق رفته...

از ميان داستان ها، بلدرچين اندكي نرم تر است و به انتخاب من، "تمبر" تلخ ترين و دردآور ترين داستان. آنقدر كه بعد از اين همه وقت كه از خواندن آن داستان گذشته، وقتي ميخواهم كتاب را در دست بگيرم و مرور كنم تا چيزی اينجا بياورم، حالم بد ميشود و يك حال خاصي ميآيد سراغم و از تصور لحظات گذشته در داستان، می لرزم...
از داستان "من قاتل پسرتان هستم" هم كه زياد گفته شده... به هرحال، خواندنش به نظرم ارزش دارد.